Unica Autismecoaching

Aan het rennen geslagen

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Door de computer ben ik weer gaan sporten

Dat zit zo: wij vonden dat zoonlief minder tijd mag besteden aan filmpjes kijken en Minecraft spelen. Daar dacht hij anders over natuurlijk. We hadden van alles geprobeerd. Het zorgde voor strijd en het werd er niet gezelliger op.

Tijd om hulp in te schakelen: Parents of Play, een digitale cursus die opgezet is door een professionele gamer. Die weet hoe het is om veel naar een scherm te kijken. Die ook ruzie met zijn ouders had omdat zij vonden dat de balans zoek was.

Iedereen meer in balans

Afijn, die cursus helpt ons en zoonlief echt om tot een betere balans te komen. We zijn veel meer in gesprek met elkaar over de invulling van de tijd en welk aandeel daarvan door een scherm ingenomen mag worden.

En het blijkt ons ook aan te zetten tot goede acties.

De laatste les die we volgden ging over het makkelijker maken voor elkaar.
Eenduidige regels waardoor we elkaar kunnen helpen met de uitvoering.

En daar ging ik dan eindelijk

Ik ben er eens voor gaan zitten: wat vind ik belangrijk voor ieder van ons in het gezin? Beperkt schermgebruik, bewegen, gezond eten, behulpzaam zijn, zelfredzaamheid.

En zo kwam ik erop dat ik het goed vind als we allemaal bewegen. Dat doen we al wel: we hebben een hond die 4x per dag uit gaat en binnen de stad doen we alles op de fiets. Maar dat vind ik toch anders dan sporten bedacht ik me. Dus wat ik van de kinderen verwacht, minimaal 2x per week sporten, zal ik van mezelf ook mogen verwachten.

En al die dingen brengen we elke week in beeld, zodat we van elkaar zien wat we gedaan hebben en elkaar kunnen aanmoedigen.

Om ons te stimuleren: als iedereen alles op het lijstje gedaan heeft, trekken we een kaartje uit onze “Plus-pot”. Fijne dingen die we bedacht hebben. En als het je niet gelukt is alles te doen, dan wordt er een kaartje uit de “Min-pot” getrokken. Iets minder fijns, wat degene moet uitvoeren vanwege het in gebreke blijven.

Zo is het gelukt dat ik ook weer in de sportactie gekomen ben.

Zo geen zin….

Maar dan ook elke keer de moed opbrengen om te gaan. Ik hoorde iemand wel eens zeggen: “Het stukje van de bank naar de deur is het moeilijkste”.

Voor mij ook…

Zo was dat eerder deze week.

Om 4:30 uur wakker geworden, door zieke zoon. Balen. Uiteindelijk nog een uurtje geslapen voordat de dag begon. Na het ontbijt lusteloos aan tafel.

“Ik vind eigenlijk dat ik moet gaan hardlopen, maar ik ben ik zo suf.” meldde ik mijn man.

En daar kwam de VERRASSING.

Mijn man moedigde mij op de juiste manier aan:

“Je voelt je altijd beter als je hardgelopen hebt. Het is misschien juist een manier om de dag op een goede manier te beginnen en je beter te gaan voelen.”

Zucht…

Hij bleef me bemoedigend aankijken.

Tsja, het klopt wel. Bewegen laat een mens zich beter voelen. Dat weet ik uit ervaring. Dan toch maar gaan? Zucht. Het zorgt er wel voor dat ik aan de 2x sport kan komen deze week…

En ik ging! 🏃‍♀️

Waar kwam die stok nu vandaan?!

Mijn man was de juiste stok achter de deur geweest om mij letterlijk en figuurlijk in beweging te brengen. 

Hij zag dat ik moe was. Ik zei het ook nog.

En laatst had ik hem verteld: als ik moe ben, dan kan ik niet meer zo goed voor mezelf zorgen. Dan ga ik te laat naar bed (hij ligt dan vaak al, dus merkt er niets van), dan eet ik teveel lekkers op de raarste tijden, dan kom ik moeilijk in beweging. Ik vroeg hem of hij mij in zo’n geval meer wilde aansporen, met positieve woorden, om weer voor mezelf te zorgen.

En zo geschiedde!

Heb jij ook een stok nodig?

Wil jij ook weer eens stappen gaan zetten? Vooruitkomen? Verbetering krijgen in jouw situatie? 

Heb je wel plannen, maar weet je niet precies hoe of mis je nog een stok achter de deur?

Maak gebruik van de Autisme Situatie Scan: een half uur kosteloos overleg met mij om tips te krijgen en mogelijkheden te zien.

Iets voor jou?