Unica Coaching Logo
Unica Coaching

De start was goed, tot de kinderen er waren…

Toen ik mijn man 12,5 jaar geleden leerde kennen, hadden wij nog geen idee dat hij autisme heeft. Achteraf verklaart het wel zaken: hoe zijn leven tot dan toe was ingericht, de noodzaak tot rust, ziek zijn tijdens vakanties (en huwelijksreis), etc. Het mocht de pret toen nog niet drukken. Toen onze kinderen groter werden, richting basisschool leeftijd, werd de sfeer in huis echter gespannen. Er was veel boosheid, manlief kon weinig hebben en was er amper voor mij en de kinderen. Ik nam de zorgtaken als vanzelfsprekend op me, maar bedacht me dat ik het op deze manier niet meer leuk vond.

Over rozen met doornen

We hadden inmiddels wel iets moois opgebouwd: 2 prachtige kinderen, een fijne plek om te wonen, allebei werk. Onze mooie rozen. Maar wat hadden die flinke en scherpe doornen! De kunst was om daarmee zo min mogelijk in gevecht te raken, om zo min mogelijk gepijnigd te worden. Met vallen en opstaan is het ons gelukt om steeds beter met die doornen om te gaan. Hoe dan?

Open staan voor wat ieder nodig heeft

Toen we beseften dat autisme een aandeel heeft in onze relatie zijn we ons gaan verdiepen in autisme. We zijn erover gaan praten met een open houding naar elkaar. Nee, niet eenvoudig… Temeer omdat ik natuurlijk ook mijn nukken heb (ben niet altijd de aardigste..), net als hij de zijne heeft. Maar we hadden en hebben een gezamenlijk doel: samen verder in zoveel mogelijk harmonie. Om dat te bereiken en het allebei vol te houden was het van belang dat we bedachten wat ieder van ons daarvoor nodig had.
Ik: uitleg waar de boosheid vandaan komt, zodat ik het me minder aantrek, weg mogen lopen om boosheid te ontwijken, tijd voor mezelf en mijn eigen ontwikkeling, niet alles hoeven uitleggen wat ik doe.
Hij: voldoende rust, kunnen terugtrekken, tips hoe om te gaan met de kinderen en met mij, tijd besteden aan zijn hobby.

Groeien met elkaar

Toen we elkaar 12,5 jaar geleden ontmoetten, hebben we open gestaan voor elkaar en interesse getoond in de ander en dat proberen we nog steeds. Hoe moeilijk het soms ook is, het lukt ons steeds weer om ons doel voor ogen te zien en manieren te vinden om door te gaan. Het zorgt voor groei bij ons allebei. Voordat mijn man mij kende, zou hij niet meegewerkt hebben aan een krantenartikel over hemzelf, met foto bovendien (zie hieronder). Ik heb hem laten groeien in denken en doen. En zo heeft hij mij laten groeien in mijn kennis over autisme en mij gestimuleerd om te doen waar ik van hou, namelijk anderen inspireren, stimuleren en leren groeien en bloeien. Als rozen met doornen.

Mijn man en ik hebben meegewerkt aan een artikel in het Nederlands Dagblad over autisme en internetdaten. Wil je lezen wat er geschreven is? Kijk op Daten is een hele klus, zeker als je autisme hebt: ‘Na vier dates dacht ik: dit is hopeloos’ | Nederlands Dagblad

Mensen met autisme kunnen significante verbeteringen bereiken!